1-daagse Rwanda Gorilla-trekkingsafari

1-daagse Rwanda Gorilla-trekkingsafari

Je wordt wakker vóór de zon, wanneer de lucht in Kigali nog koel is en je vertrekt rond 4 uur 's ochtends uit Kigali. Terwijl de stad langzaam in beweging komt, ben je al onderweg: je rijdt naar het noorden, langs terrasvormige heuvels en bananenboomgaarden, waar de Virunga-bergen oprijzen als oude goden.

Dit is niet zomaar een reis. Het is een rustige klim naar iets ouds, iets dat je nog niet helemaal kunt benoemen.

De rit naar Volcanoes National Park duurt ongeveer 2,5 uur. Maar de tijd vouwt naarmate het landschap verandert. De heuvels worden dikker en het landschap wordt zelfs groener. Boeren lopen met schoffels over hun schouders, kinderen zwaaien vanaf onverharde paden.

Tegen de tijd dat je het parkhoofdkwartier in Kinigi bereikt, zijn de bergen dichtbij genoeg om aan te raken.
In het briefingcentrum zoemt een stille opwinding door de groep. Rangers in groene uniformen spreken zachtjes en wijzen bezoekers toe aan een van de gorillafamilies die ergens in het bos verborgen zijn.

Je krijgt een wandelstok aangereikt. Er worden u de regels verteld: geen luide stemmen, geen flitsfoto's, houd afstand. Maar wat niemand je vertelt, is hoeveel dit je zal ontroeren.

Vervolgens begint u samen met uw gids en dragers aan de trektocht. Soms is het steil. Soms is het modderig, afhankelijk van het tijdstip van je trektocht. Soms verdwijnt het pad helemaal en baan je je een weg door bamboe, ontwijkende wijnstokken, balancerend op met mos bedekte wortels. Maar je blijft lopen. Omdat ze daarbuiten zijn. Wachten. Of niet wachten – gewoon leven.

En dan gebeurt het. De gids die voor je staat, stopt. Hij signaleert stilte. Je hoort een tak breken. Je hoort ademhaling. En zomaar: je ziet ze.

Een zilverrug zit met zijn rug naar je toe, massief en stil. Hij draait zich langzaam om en kijkt je in de ogen. Er is geen angst. Gewoon aanwezigheid. Een moeder wiegt haar kind, de ogen half gesloten. Een juveniel maakt een radslag door het struikgewas, vol wilde vreugde.

Het uur dat u hier doorbrengt, wordt tijdloos. Je vergeet de modder, de klim, de camera in je hand. Je bent gewoon hier. Samen met hen ademen.

Als de gids fluistert dat de tijd om is, voelt het zowel te vroeg als net genoeg. In nadenkende stilte trek je terug. Je laarzen zijn zwaarder, maar je borst lichter. Je ontvangt een trekkingcertificaat: een klein papiertje om te bewijzen dat je hier was. Maar het echte bewijs zal in jezelf blijven.

Na de lunch in Musanze of in een lokale lodge begint u aan de terugreis naar Kigali. De heuvels rollen weer voorbij, deze keer langzamer. Je mag spreken, of je mag niet. Want hoe verklaar je hoe het voelt om gezien te worden door zoiets wilds, zo vredigs, zo echt

Aan het begin van de avond ben je terug in Kigali met de herinneringen aan je gorilla-avontuur. Het is nu in jouw stilte. In jouw herinnering. In het deel van jou dat dat ene rustige uurtje nodig had om je te herinneren hoe klein – en hoe diep verbonden – je werkelijk bent.